აუთოვებდა თავის გრძნობებს
მთვრალი პოეტი
ფურცელზე,
მსგავსი,
შემოდგომის ხმელი ფოთლის და
სიტყვებად თითქოს მოფრინავდნენ
ფლამინგოები,
თვითონ კი_ ისევ,
უკვდავებას
სვამდა ბოთლიდან.

შეაშრა წარსულს მლაშე ცრემლი
მძიმე აწმყოსი
და არსად ისმის,
არ იგრძნობა ფეთქვა მომავლის.
ახსოვს,რომ ადრე
ხალხის ზღვაში იყო ნამყოფი,
იმედის ტალღას მიაპობდა
როგორც ხომალდი.

ახლა კი მარტო,
წუთისოფლის
ფერმკრთალ ქუჩაზე
ცხოვრობს და ალბათ შეუცვლიან
მალე მისამართს.
მერე რა,რომ
გულს სიცოცხლესაც ვეღარ უთავსებს
და არსად ხვდება
ჰორიზონტის ხაზი,
მიმავალს...