***
ყვითელი აფთა ლოლიტას მუხლზე
გადაიფურჩქნა როგორც საკურა.
თან ვარდისფერი არა-ყვითელი.
ყვითელი აფთა გადაიფურჩქნა.
და აათრთოლა ცაში ღრუბელი,
ლოლიტა ფიქრობს, მაგრამ არ ტირის,
მისი თითები მთლად დაიკუჭა,
და არტერია-გამხმარი ტოტი
არ ატროფირდა, მაგრამ ახლოა..
მის წვრილ თვალებში ცა გაიშალა,გაუფართოვა.
და ციფერ ცაზე წითელი ნერვი სულ დაიკლაკნა,
აქ მზე ჩასულა. იცით რა ხდება?
ლოლიტა კვდება.
ლოლიტა არა სიზმარი გაწყდა ,
მე გავიხედე ფანჯარაში და საკურა ყვავის...
ლოლიტა ხეა...

***
მე დღეს ავად ვარ,
ვარ ავად,
ვეღარ მოვრჩები,
ნეტავ მოვრჩები?!
სიცხე არა მაქვს ..
მიპოვნი ბაყაყს?
გაბერავ ბაყაყს?
საპნის ბუშტივით გასკდება იგი?
გრძნობა გაქრება საპნის ბუშტივით?
არა არ მინდა,
ნაღდად არ მინდა,
ბაყაყის მუცლის გასკდომა გრძნობით.
სამი წერტილი, ოთხი წერტილი, ხუთი წერტილი..
და უსასრულოდ..
და მაინც ალექს, მიპოვნი ბაყაყს?


          ***
მინდა ტანკეტკა,
ჭრელი და ლურჯი.
მაღლა ასული, როგორც ჰოლმიკი.
და გადმოგხედოთ ზემოდან ყველას,
როგორც თოლიამ გაშლილი ფრთებით.
მერე თუნდ მოკვდე,
გავეკრა მიწას,
აღარ ვიდარდებ, მერწმუნე არა.
ფეხი მომტყდეს და თუნდაც მომაჭრან,
ჩემი ტანკეტა მე ხელთ მებნევა..
ხელზე დავიბნევ მოვიჭერ სარტყელს
და გადავივლი მთას და ბარს ასე.
მე გადავცურავზღვას ტანკეტკებით
და ავაშენებ ზეციურ კოშკებს.
მე იმ გადაწნულ ტანკეტკებს ვეტრფი,
ვიტრინებიდან რომ მიქნევს სარტყელს.