დრო სუნთქვასავით სწყდება და მაინც სუნთქავს მათთან ერთად უდროობის მანძილებს შორის.
              ქარი ჰქრის მხოლოდ პოეტის ლექსში და იმის იქეთ არ იგრძნობა სულ ერთი ბეწო სიოს ნასახიც.
              ცხოვრობენ ჭორით, ანუ იმით რაც არ არსებობს, და ფარატინა ფოთლებივით მიჰყვებიან ქარს, რომელიც აღარ ჰქრის მათთვის.
              თავად აფრენენ ათასი მხრიდან დალექილ წუმპეს და ყველაფერს სვრიან, - სისუფთავე მათი მტერია.
              პოეზიაც მტერია მათი და ამიტომაც სურთ სახელი არგუნონ პოეტს დაუკრან ტაში და თუ დასჭირდათ დაფნის ფოთლებს შეურიონ ეკალი ვარდის, თუკი დამჯერი არ იქნება პოეტი მაშინ გაქრება ტაში, ისე როგორც გვირგვინი დაფნის და მხოლოდ ეკალს შეარჩენენ უშიშარ რაინდს.
                ასე რომ რაინდს ისღა რჩება, იყოს მორჩილი, და როგორც თვის ცხენს ლაგამს ქაჩავს, მასაც ქაჩავენ და ამიტომაც ბევრ პოეტს აქვს გრძელი ტუჩები და მოკლე ცხვირი, და ამ ცხვირს იქეთ სიბნელეა შიშის სამხილი,

                მაგრამ თვალხსნილი პოეზია ვერ ჰგუობს ჩარჩოს არა სცნობს თარგებს და საშიშია მრავალთათვის სულის შენობა, რადგან პოეტი უდროობის შესასვლელს აღებს და მედროვეებს დაჰხარხარებს უსასრულობა.