შენ იცი მე მიყვარს ოთხშაბათები...
სილურჯის გამო,
მერე ფერები ირევა და მანძილის ზრდის პროპორციულად
ხუნდება ჩემი კანისფერიც და სიცარიელეები ჩნდება...
ხანდახან მინდა რომ მომენატრო მაგრამ გავცარიელდი...
ნელნელა მიგაქვს ჩემგან შენი მხრების სილუეტი,
მკლავების რაკლი ,ხაზები შენი ხელისგულიდან
დაღლილი თვალების სიმძიმე რითაც მე
ძილს ვსწავლობდი,
და იმდენად სწრაფად იზრდები უჩემობაში
რომ საშინლად მტკივა კანი და სილურჯეებს საგულადგულოდ ვმალავ...
მერე ერთ დღეს არქმევ გამოსვლას,
და ჩემი ხელისგულის სიცოცხლის ხაზიდან
შენ ისურვე ცალმხრივად მოძრავი ავტობანი ჩიხების გარეშე
სულ პირდაპირ რომ იარო...
შენ კი მთავარი დაგაიწყდა,
რომ ჩვენ, ერთხელ ,სიცოცხლის ხაზს
შეგრძნებების ხაზი დავარქვით და
იმის მაგივრად რომ ჩემს გარეთ სულ პირდაპირ,ცალმხრივად გევლო
უკან შემობრუნდი ჩემში...
გახსოვს იმ დილით როცა ყავის ქილა ცარიელი დამხვდა
მე ვთქვი რომ ყავა პირობითობაა და მხოლოდ თბილწყლიან
ფინჯანზე ხელებშემოხვეულმა გავაღვიძე ტვინი,
იმ დღეს ადამიანებიც პირობითობები იყვნენ და ყველა
ყავის მარცვალს გავდა...
შენ თოთქმის ყოველ დილით ჩემი მშვიდი ძილის წყვეტილს
ორ წრფეს შუა კიდებ...
მღლი...
როცა ძილის დროს დედამიწას მიზიდულობის ძალას
სადღაც უმალავ და ყველა საგანი შენს ირგვლი უაზროდ ტივტივებს,
ამ დროს მხოლოდ შენ რჩები ქვემოთ,მძიმე და თვალდახუჭული,
სხვები ისე გადიან ორბიტიდან არც კი ცდილობენ ერთმანეთში ჩარჩჩენას,
რადაგნ იციან რომ ეს სიმსუბუქე შენი მოგონილია...
და დილით შენ ჰგავხარ თეთრ სინათლეს რომელიც შვიდ ფერს იტევს
და რომელსაც ვერავინ ხედავს  მზის გარეშე
როცა წვიმს....