ქუჩაში აჩრდილებს აენთოთ სანთლები,
ღამის სიდიადეს აისი ამღვრევდა,
როგორც, შემოდგომას დაარბევს ფოთლები
გრძნობების ლაშქარი გულს ისე არბევდა.

თვალებში შემორჩა ფიქრების ჭიდილი
ბალახის სურნელით გაჟღენთილ  მეზვინეს,
მე ზურა ვიყავი სურამის ციხისთვის
ჩემი გრძნობები კირში რომ შეზილეს.

ხაკისფერ ნისლებში ბეღურებს ეძინათ,
ფრთებზე კი ფოთლები ეყარათ რამდენი,
მთვარე რომ დამპირდა თავის ჩამოხრჩობას
ვიცოდი არ იყო ამ ცოდვის ჩამდენი,

ვარსკვლავნი, ცეცხლოვან ცის თაღებს სერავდა
მიჰგავდნენ ზეცაში აფრენილ ფაშატებს,
მთვარე, ვარსკვლავების პეიზაჟს ხატავდა
ქარი, ღრუბლებში ახვევდა ნახატებს,

ქუჩებში, აჩრდილებს სანთლები აენთოთ,
რიგებად დაეწყოთ ფიქრების ლოდები,
გრძნობების ლაშქარი გულს ისე ძარცვავდა
შემოდგომას რომ გაძარცვავს ფოთლები.