ქაოსი.
მტვერი სახეში და ხალხის მიმოსვლა
ისეთი მშვიდი,
გაოცებს და ჭიმავ საფეთქლებს.
სისხლი,
გცლიან და (ცდილობ)
უნდა იმყოფინო და
რომ დაიცლები,
ატომურად უნდა აფეთქდე.
წახვალ და ყველას წაიყოლებ,
მანამდე ბრძოლა.
ნერვები სხეულს შემოირტყი,
როგორც ჯაჭვები,
წყვეტ სათითაოდ
და ხანდახან სიმშვიდის დროც გაქვს,
საწოლის თავზე, ამ ცხოვრებას ყურით აჭედებ.

იღვიძებ ისევ,
ირგებ აბჯარს,
მაჯადაფლეთილს,
არ გხიბლავს უკან დამხევის და თეთრი მანტია,
და რაც არ უნდა ვიღაცისთვის მაგრად აფრენდე,
შენ მაინც ცხენზე გამობმული უნდა ათრიო
დროის ფიტული -
საათი და ყველა მედროვე,
როგორც ჩაგითქვი,
ბოლოს ისე დაიფერფლები.
თუ მხოლოდ მისი მინანქარის ტყუპებს ენდობი
ბოლომდე,
მაშინ შენს ლექსებსაც ფასი ექნება.