ჩვენთან ყველაფერი სხვანაირადაა მაი...
ჩვენთან ბევრი რამ ჩვენც კი გვაკვირვებს და კითხვის ნიშნებს გვიტოვებს, რომლებიც ძილის წინ გველაპარაკებიან და გვაძინებენ...
ეს ყველაფერია მა. ეს ჩვენია და ყველაფერია...

გზა ფართოა სიტყვებისთვის. ისინი სეირნობენ, მიირთმევენ მზესუმზირას, აკვირდებიან გამვლელ სიტყვებს და კავშირს აბამენ მათთან.
მერე კი იმ გზას ავიწროვებენ, რომელიც ჩვენმა გულებმა საკუთარი თითებით გაკვალეს თითქმის გამყარებულ თიხაში, ყვავილები დარგეს და გრძნობები დაუსხეს, რომ ყველაზე დიდ მზეს, სიყვარულს გაეთბო და აეყვავებინა ისინი...

ჩვენ მაინც გვყავს ერთმანეთი და ვლაპარაკობთ. ოღონდ ანბანით არა. ოღონდ რიცხვებით არა. ოღონდ... ოღონდ... არა...
ჩვენ ვგრძნობთ ერთმანეთს...

აქ სხვანაირად თენდება მა...
დიდი, თბილი ბუშტი ამოდის ცისფერ დაფაზე და ჩვენ ერთმანეთისფრად ვაფერადებთ მთელი დღე, რომ საღამოს წავშალოთ და მეორე დილას ისევ გავაფერადოთ...

ეს ჩვენ ვართ...
ფართო გზით, სადაც სიტყვები არ დადიან...
სადაც კითხვისნიშნებს უამრავ გაკვირვებას ვუტოვებთ და ფერადი ბუშტის წაშლის შემდეგ, სათუდად ვაძინებთ...

აქ ყველაფერი სხვანაირადაა მაი...



                                                                                                                                                    02.06.10