მე არ გავწირავ მეომარს ომში,
რადგან ის არის ჩემი მესანგრე,
ერთურთის გულად ქცეული ბომბით,
ზურგს გავუმაგრებთ მუდამ ერთმანეთს . . .

                      მე არ გავწირავ მეომარს ომში.
                      რადგან ის არის ჩემი იმედი,
                      მას ეყოლება შვილები, ცოლი,
                      გვარის ამაყი გამგრძელებელი . . .

დრო გავა, ყველას მოეკითხება,
მაგრამ ძმობისთვის არ გავა წლები.
ჩემი მესანგრე გმირი გახდება,
შეიცვლებიან, "დღეს გენერლები" . . .

                      მეც არ გამწირავს ძმობილი ომში,
                      და რომ დამჭრიან მომაკვდავს გულში,
                      მისი ცრემლები, ცხარე, ობოლი,
                      ჩაიღვრებიან ჩემს ცოდვილ სულში . . .

როცა მოვკვდები, ღვინოს წამიქცევს,
ჯოჯოხეთიდან დამიხსნის ცოდვილს,
ის დარდს და სევდას ჩუმად გამიმხელს,
მე ვერ გავწირავ მეომარს ომში . . .