ერთხელ კიდევ დაიქუხე ცაო!
ერთხელ კიდევ დაიფერთხე კალთა.
შემიფხიზლე გრძნობა სააქაო,
თორემ ვდგავარ სიზმარეთის კართან,
სადაც ქუჩა ღვარად იშლის ნაწნავს,
შენ ელვისფერ სარკედ ათინათობ,
მე არ ვიშლი უბან-უბან წანწალს
და ლექსებით სოველ ბაღებს ვართობ.
არ ვემდური გადახეთქილ ლანჩას,
არც თვალწასულ წინდად-ერთგულ ვალებს,
გასართობი ბევრი ბაღი დამრჩა.
ჯილდოდ წვიმა ხურდად მოჩხრიალე,
წვეთ-წვეთობით ამომივსებს ფარაგს,
ვიდრე ხომლით გადაუხვრეტ კეფას,
მოჩირაღდნე, აჯანყებულ ქალაქს.
მისი მკვლელი მეც მინდა რომ მერქვას.
ჰოდა დროზე დაიჭექე ცაო!
დროზე ადრე დაიფერთხე კალთა.
გამიღვიძე გრძნობა სააქაო,
სანამ მიველ სიზმარეთის კართან.