მიკვირს, ასე თავნება,სიჯიუტის ქალიშვილს,
რატომ არ გემდურები, რაისათვის არ გკიცხავ.
უფრო მეტად მიყვარხარ ქარბუქ თმებს რომ გაიშლი
მარტში,დედიშობილა, გაზაფხულს რომ ჩაიცვამ.
მშვიდ სულს მოინადირებ,ფრთებდაკოდილ ქედნებად,
ნახშირ ღრუბლებს როდესაც, ოღრო-ჩოღრო ხნულებზე,
მიმოფანტავ ჩრდილებად, სისხლი შეუდედდებათ
წვიმის წვეთებს, ფრთხიალას, შენი ხელის გულებზე.
ჭალიკონით დაბერილ დალალების იალქნებს
თავს ააჯანყებინებ, ტალღებს მკვდრეთით აზიდავ
უხეიროდ,ქვიშებად, სიტყვებს მომიქიაქებ,
მეც სტრიქონებს, დაბნეულს, ერთმანეთზე დავწინდავ.
ამას შეგთხოვ, როდესაც მირკანიდან იშვები,
მუზა ქარბუქთმიანი და სიმშვიდე არ იცი:
ოღონდ,ნუ გაშიშვლდები! ოღონდ,ნუ გაშიშვლდები!
და თუ მაინც... მალევე გაზაფხული ჩაიცვი.