იშვა საშველად ფერი სიურჩის,
ფრთების სილურჯე, სივრცის სიმუნჯე,
თავი დახრილი, სიტყვა აყრილი,
უმწეობისგან სულ გადახრწნილი.

გადავეშვებით _ მე, შენ და ფიქრი
დაგეშილ სურვილს შევაწმენდთ დორბლებს,
გაფატრულია ცა - მერამდენედ
გამწყდარა აზრი და შიშიც გოდებს.

თქვენ ალბათ გახსოვთ, ვიყავი მარტო,
გაყინულ ტუჩებს ვართმევდი სილბოს,
თქვენ ალბათ გახსოვთ,გზა იყო ახლოს
ვეძებით ზამთრის სევდიან სითბოს.

ხსნაც იყო, სადღაც ძალია ახლოს
და დროც ამბობდა:მე შევეცდები,
შევერკინები მარადისობას და
ბედისწერას მოვკლავ შეხებით...

მაგრამ ყველაფერს ფანტავდა აზრი,
მაგრამ ყველაფერს ერჩოდა ვიღაც,
აბნევდა ქარი დაფატრულ სიტყვებს
და კვლავ მაწნიდა სახეში სილას.

ტიროდა ღამე თავსხმა სიზმრებად
და არვინ იყო ქვეყნად მშველელი:
ხსნა ვთხოვე, მაგრამ მთლად უსუსურად
გაასავსავა ღმერთმაც ხელები.

გადაიქეცით სრულიად უცხოდ
აღარ ეძებდით, იარებს ტანზე,
აღარ გვათბობდა ზეცის კუთხეში,
ფერმრკთალი მთვარე, სიკვდილით სავსე

ახლა კი ვსუნთქავ ნებამისჯილი,
სისხლსავსე გვამებს ვაცეკვებ ჟინით,
კედელზე ვხატავ მარტივ ღიმილებს
და დანის წვერზე ვეღარ მძლევს შიში.

მას შემდეგ ერთხელ გავხელდი მხოლოდ,
ერთხელ ვაკივლე მთელ ხმაზე წამი,
როცა  სიცოცხლით ჟინმორეულმა
ცხოვრებას ბედი მოვხოცე ჩვარით.

მოვხატე მიწა ღრმა სვირინგებით,
თავისუფლების ქსელში გავები,
კვლავ ავუყევი ბედნიერების
გზას ჟანგიანი ლიანდაგებით.

ისევ და ისევ, თქვენც სულ მთლად უცხო,
აღარ ეძებდით იარებს ტანზე
და ილეოდა, ქრებოდა სწრაფად,
ფერმკთალი მთვარე, სიკვდილით სავსე.