ისევ მე და ღამე,
სხვაგვარად მოციმციმე დაღლილი მთვარე.
ისევ ვილტვი რაღაც ცის კენ,
როგორც ქინქლა,ძველი ლამპიონისკენ.
ისევ მეთამაშები,როგორც გამძღარი კატა დაჭრილ თაგვს,
აღარც კი ზოგავ წყენით სავსე თავს.
ახლა გვიან ღამე არის...
ცხელი ივნისის ოცი,
ისევ მე და ბოლომდე დაცლილი არყის ბოთლი,
მრცხვენია,მიწას ვამძიმებ,როგორც შემთხვევითი ლოთი.
ისევ ბებერი განწყობა მკვახე.
ომით დაღლილი ჩემი სამშობლო,
ვითომ ჭკვიანი კრიტიკოსი ხალხი,
ერთმანეთს სვამენ ბოროტი თასით.
არეული რითმები,
დანგრეული სტროფები,
დალეწილი მითები სიყვარულსა და ძმობაზე,
მომავალი ზვირთები არაკაცულ ყოფაზე.
შავ ოთახში ჩაკეტილი ვეძებ მზეს,
სიკვდილს გარდა არვინ მიწვდის თავის ხელს,
ზურგს უკან კი ოდნავ ბჟუტავს სინათლე,
იმედი.მიზანი.ლოდინი დილამდე.