მე ვარ შენი ხელი,მელიის პატარა თათი.
ისე ლამაზად ეფერები ქარს,
შურით სკდება,რომ არ ყავხარ ცას.
მე ვარ შენი თვალი,ორი პატარა მზე.
სხვაფრად რომ კითხულობ ჩემ უბრალო ლექსს,
ურჯულოები უწოდებდნენ მაგ საოცარს ზეს.
მე ვარ შენი ფეხი,ორი ცხელი ხე.
რბილად რომ დააბიჯებ ჩვენ მშობლიურ მიწაზე,
ამითაც კი ამშვიდებ სამყატოს,მყოფს ყირაზე.
მე ვარ შენი კბილი,სინათლის თეთრი წყარო.
სიბნელეში რომ ფანტავს ყველა ბოროტ სულს,
ბედნიერებით რომ ეცინება დაგლეჯილს ჩემ გულს.
მე ვარ შენი ტანი,ნახატი მხატვრის.
შედევრი სითბოს,რომელიც მითმობს.
მე ვარ შენი ნერწყვი.
შვიდ წამში რომ ვგრძნობ შენს ორგანიზმს,
სითბოთი რომ მტენით მშვენიერო miss.
მე ვარ შენი თმა...ოდეზღაც ჩემი ერთგული არმია...
ახლა ვიღაც გეფერება ხელით სხვა,
წარმოდგენაც კი მკაწრავს,რომ ეკუთვნი მას.
მე ვარ შენი ტუჩი,მიუწვდომელი,როგოც მყინვარი.
ახლა კი გათბობს ის,ვიღაც სხვა,
ნელა ვიფერფლები რომ ეძღვნები მას.
ოხ...მე როგორ გელი...
სანამ არ ვხმები...
სანამ არ დაჭკნება იასამნები.


                                                                            მე ვწუხვარ იმას,რომ წამშალე    მე
                                                                            მე მიყვარს ის,რომ მიყვარხარ      შენ
                                                                            მე ვიცი ის,რომ                            შეგიყვარე.