ახლა თავი ხელებზე მიდევს და თვალდახუჭული ვნახულობ  დღის სიზმრებს...       
    შენც ასე გიყვარს,მიწაზე წვები...
    საერთოდ არაფრად აგდებ იმას,რომ ის ნესტიანია,ცივი და შეიძლება თავისნაირი გაგხადოს,ამბობ,რომ ეს ადრე თუ გვიან მაინც მოხდება,თუმცა, რათქმაუნდა, ვერ ეგუები და  გარგარისფერ მზეს უფრო ეფიცხები,მის სხივებს ტანით ითვისებ და შენში მათით წარმოქმნილ ოქროსფერ ფოტოსინთეზს  კულულებში ინაწილებ...
    მათ დასანახად სულ არ გჭირდება სარკეები  და მაღაზიის ვიტრინები,იმიტომ,რომ მკერდზე ჩამოყრილს გრძნობ...
  გრძნობ მათზე მიქვავებულ მზერასაც,თუმცა არ გსიამოვნებს და იმ მომენტში ყველაზე მეტად გინდა იყო გამჭირვალე,შეუხებელი...ეს ხელს მაინც ვერ გიშლის იმ სიზმრებში,რომელთაც ახლა თვალღია ხედავ,მათში ხშირად დაჭრილი,ფერადი ქაღალდის წვიმები მოდის...
    შენ არსებობ დამოუკიდებლად,ოღონდ სად-არ ვიცი..
ასეთ ადგილს სასადღაცეთი დავარქვი და დარწმუნებული ვარ,რახან შენ იქ ხარ,ყველაფერი ისეა მოწყობილი,როგორც ჩემი წარმოსახვის უმაღლეს წერტილს შეუძლია წარმოდგენა,ბოლომდე რომ ვერ აღვწერ,ისეთს,მასთან მხოლოდ შენ შეგიძლია მისვლა.
  მინდა გადმოვიდე მანდ  და თუ შემხვდები სადმე,ვიცი,გვერდზე ჩავლისას,თავს ზევით მაშინაც ვერ ავწევ,როცა მზე თვალებს მოგიჭუტავს ნახევრად და ძირს დაგახრევინებს მზერას...
     
  იცი...?
  არა!
  არ იცი და ახლა გაიგებ:
    დღეიდან გადავწყვიტე,რომ სიზმრებმა თავად უნდა დამისიზმრონ,მაშინ მეც თვალღია ვიქნები შენსავით და აღარ დამჭირდება ხის კენწეროებზე ჩამოკიდებული ვარსკვლავების მოკაუჭებული მთვარით მოზიდვა და მოწყვეტა...
  და თუ ეს შევძელი,წინასწარ გეტყვი,მანდ გადმოსახლებამდე:
  არ დახუჭო თვალები,თორემ ნორმალური გავხდები და შენთან მოახლოებისას ვეღარ ვიგრძნობ,თუ როგორ დაიწყებს მოძრაობას სისხლი დროის საპირისპირო მიმართულებით.
(ერთი ნაბიჯით ნაკლები)


                                                                                                        28.06.2010