ვიცი მკითხველი განაწყენდება,
იტყვის, ვინ მისცა ამას უფლება?!
სამყაროს ცენტრად თავის თავს ხედავს,
არც კი აწუხებს სინდისის ქენჯნა...

მაგრამ მერწმუნეთ, ყველაზე მეტად,
მე ვარ ტანჯული, ამ ქვეყნის ზედა,
უმისოდ ჩემთვის დღისითაც ბნელა,
გთხოვთ, მომიტევეთ, თუ ცუდად გესმათ...


*    *    *

ცად გაიმართა ანგელოზთ ბჭობა,
რომ ამოვწყვიტოთ კაცობრიობა,
ხალხმა ერთურთის დაიწყო მტრობა,
ახლა კი მათი გაწყვეტის დროა...

განკარგულებას მხარს უჭერს ყველა,
უფლის განზრახვას ემორჩილება,
მარტოდენ ერთი წმინდანი რჩება,
დიდ მოსამართლეს კამათს უბედავს :

- ღმერთო, გემხრობა წმინდანთ არმია,
მაგრამ რაც ითქვა დასაზრახია,
კაცთა მოდგმისთვის სალოცავი ხართ,
ეგ ბრძანება კი ძალზე მკაცრია...

დიდო მეუფევ მომეცით შანსი,
რომ დაგანახოთ სიკეთის ფასი,
გავგზავნოთ ქვეყნად პატარა კაცი,
დიდი გულით და ჟინით მამაცით...

უნდა შეეძლოს მას სიყვარული,
სიმწრისგან უნდა ტკიოდეს გული,
იესოს ჯვარი ატაროს სულით,
არა გაცვალოს რწმენა და რჯული...

- უფალს ეამა და გადაწყვიტა,
ხალხისთვის ბოლო გამოცდის ხილვა,
განსაცდელი კი ძლიერ ამძიმა,
მოკვდავი მშობა ქალაქ თბილისსა...

ქალაქში სადაც ძმა ძმის მტერია,
გარყვნილების და ცოდვის ჭერია,
სადაც კანონი მხოლოდ მგლურია
და სიყვარული არვის სწყურია...

წყეულიმც იყოს დღე ექვსი მარტი,
ის დღე, როდესაც ამქვეყნად გავჩნდი,
ირგვლივ მიდამოს ანგრევდა ქარი,
ბუნებაც გრძნობდა სიმძიმეს ტანჯვის...


უფალს შესთხოვა კვლავ ანგელოზმა :

- უფალო ვშობოთ მზეთუნახავი,
ულამაზესი, მშვიდი და ნაზი,
ჩვენი მოკვდავის იყოს ლამპარი,
მოაჯადოვოს ის ერთი ნახვით...

- შენ ჩაისახე, აფრინეს მტრედი,
და დაიბადე ზუსტად ცხრა თვეში,
შვიდსა დეკემბერს, მეუფეს ნებით,
იბადებოდა ჩემი ქალღმერთი...

მას შემდეგ განვლო მრავალმა წელმა,
ჩვენ გავიზარდეთ, დრომ დაგვაბერა,
ერთ მშვენიერ დღეს შეგვყარა ბედმა,
თავი მივეცით თავდავიწყებას...

ერთურთზე ფიქრში გვითენებია,
ასე არავის არ ყვარებია,
ბალიში ბევრჯერ გვისველებია,
უწინ სიცილი, დღეს ნაღველია...

მტრულმა ცხოვრებამ გამაბოროტა,
ვერ გაგიფრთხილდი, დაგკარგე ობლად,
იმ დღიდან ვიწყე უსისხლო ბრძოლა,
და დავუდექი ამ გრძნობას მონად...

ოცნება აღარ არის ფერადი,
ის ანგელოზიც გლოვობს ზეცაში,
ვერ გავამართლე მისი ზრახვანი,
შენს გულში სხვა ზის, გულის დარაჯი...

ის ვერც კი ხვდება რას მიაღწია,
ქალღმერთის გული მოინადირა,
ჩემი ადგილი მან დაიმკვიდრა,
ის გეფერება, ჩემზე ახია...

შენს სახეს ვუმზერ, ვფიქრობ მღელვარედ,
მე მეზიზღები მეტად ყველაზე,
რადგან არ ძალმიძს რომ არ მიყვარდე,
და მეყვარები, კუბოს ფიცრამდე ! ! !