ზღვის სურნელია... ქარი არწევს რძისფერ ამინდებს,
ცა - მწეველ მზეს უფენს შენს ტალღისფერ გამოსხივებას,
ნიჟარის გუგუნს ნაპირიდან ღელვა წაიღებს -
სადაც მზე კოცნის ჰორიზონტს და (ეს) გარინდება...

გაითავისე... როცა ზეცამ მეწამულ ფერად -
ბროწეულები შეარხია მონეს (ხელწერით)
ქარი ზვირთებში აქაფებულ სურნელს დალეწს და -
აქ ბახმა ღმერთებს დაუწერა „ლურჯი შედევრი“

თენდები... როცა ალუბლების სუნთქვა გაღვიძებს
და წყნარ მუსიკას - ფუჟერიდან უთავსებ ღვინოს,
თენდები... როცა ცა ღელავს და ხასხასა ზვირთებს...
შენს აივანზე შემოხეთქილ! ივლისის ბოლოს -

ცეკვავდი ჩემთვის... და ცეკვავდი! - ზღვისთვის ცეკვავდი,
ქვიშაზე ორთქლი იღვრებოდა - მთათა ნისლებად,
ნიჟარის გუგუნს ზღვის სურნელი დააწვა - ვარდის,
ცეკვავდი სუნთქვით და ცეკვავდი ასე - თ ა მ ა მ ა დ...