შავი ღრუბლიდან გამოანათა მთვარის ნათებამ,
დამწვარ ფიქრებში მე მეკვეთება, შენი სახება.

გავარდისფერდა, ეს დაფერფლილი, ირგვლივ მიდამო,
და მეშინია, რომ იქნებ ხვალაც ასე გინატრო.

დაჰბერა სიომ, და ათრთოლვილმა, წითელ ყანებმა,
შენი სახელი გამომისახეს, ვარსკვლავთ ჭაღებად.

ნუთუ მოკვდება, დღეს მოტრფიალე, თეთრი ჯამბაზი?!
შენი სიზმრების მეთვალყურე, გელის დარაჯი.

იმედს ვიტოვებ, რომ ეს ოცნება მალე ახდება,
ჩვენი ვარსკვლავი, აღარასოდეს, აღარ ჩაქრება . . .