შავი ზღვის ქარი ვნებააშლილი,
ატოკებული პალმის ჩრდილები...
ჩამოქსოვს ბადეს წვიმის წვეთები,
თავს დაიფასებს მზე და სხივები.

ხუნდებდაყრილი სული ქვითინით
მიეყუჩება წვიმის უბეში,
გადაივიწყებს აბეზარ ნაღველს
ოცნების ცისფერ სიმსუბუქეში...

სულ ასე ცდილობს გადაეჩვიოს
არჩადენილი ცოდვით წამებას
და განაბული, სიტყვის უთქმელად,
დუმილით შეხვდეს შემოღამებას.

დილით კი... ფიქრი ღონეს მოიკრებს,
სერაფიტული დარდი ნელდება,
ყველა ბალახის ღეროში გადის
და უჩინარად მზეს უერთდება...