ისევ იმ ხალიჩებზე მიდიხარ,
მაღალი კორპუსების ჩრდილებზე,
ჩაგესმის სულიერი ხითხითი,
მიდიხარ და არ ეძებ მიზეზებს,
რომ რამით გაამართლო ის ყოფა,
რომელიც მილიონჯერ ან ითქვა,
ან გავლილია და არ იყოფა
იმ გზისგან გიჟმა რომ აიდგა
ფეხები. პალატაში ეძებდა
სავალს უსასრულო მარშრუტით.

თაგვივით სოროში ვძვრებით და
იქიდან სურვილებს ვაშუქებთ.

ასეა ყველა და არაფრით
ირღვევა ცხოვრების დილემა.

ჩამაცვით გიჟების ხალათი,
რომ თავისუფლება ვიგემო.

ახლა სხვა ხალიჩებზე დადიხარ,
მავთულხლართებიან ჩრდილებზე.