რა დროს ქარია პარადოქსების,
როცა ღრმად ვსუნთქავ შენი მშვიდობით?!
მაქვს გული მკვრივი, სიტყვა ალფონსის,
მაგრამ უთუოდ ვცოცხლობ სიშორით.
ვთვლი აყვავებულ იასამანებს,
ჩემს გორაკივით გადაჭრილ მხრებზე.
შენმა ხელებმა მშრალად დამნამეს,
სახის შებოჭილ გადაღლილ ფსკერზე.
.............................................................
აუღელვებლად ვტკბები სიშორით,
გკოცნი, გეხვევი და გეხვეწები,
გმერთის ხსენება თუ განგვაშორებს,
შენ ღმერთისამებრ ნუ იხვეწები!