„დავიღალე... დავიღალე...
                                  მოდი ჩემთან უფალო"
                                                          (ილია II)

ქუჩაში მ ა რ ტ ო...
მტკვარი ტალღებს იშორებს ცივად -
გარღვეულ ხიდზე დაჩოქილი ქვრივის აჩრდილი
კადრებად ქრება.
- - -
შავ ანაფორას შეხიზნული
უცრემლო გლოვა...
და - გულის მხარეს დარჩენილი ბოლო იმედი
ქარგავს ტკივილებს.
(ხელისგულებით ხშირად ათბობს დედა საკინძეს...)
გაცრეცილ სურათს ეფერება - ჩახლეჩილი ხმით.
- - -
მეტყველ თვალებში დამარხული
წარსულის ლოცვა
აკიაფდება - ლურჯ ჰორიზონტზე -
როცა ტალღებზე აგურისფერი განათდება
და…
(უნუგეშოდ დარჩენილი სუნთქავს წარსულში.)
- - -
გმინვა... ტირილი.
უამინდობამ ჩამორეცხა უჰაერობა
და - ბლანტ ფერებში დაჭმუჭნული ეძებს ნიადაგს...
დაყრუვდა მტკვარი!
უაზრო ბგერებს ამოუცნობ სიტყვებში ფანტავს -
გ ა უ ც ხ ო ე ბ ა.
- - -
/გარღვეულ ხიდზე იშვიათად გაივლის ვინმე....
და „უნებლიედ“ აარიდებს თვალს - ანაფორას/

სულის სიმღერა!
ხორციელი დაობლდა მ დ ო რ ე დ.
აკანკალებულ თითებს იწვდენს გათოშილ ცისკენ!
„თითქოს ტალღებზე დამარხული ზეცა ამაღლდა...“
- - -
და ექოს ტემბრი!
„დავიღალე... დავიღალე...
მოდი ჩემთან უფალო“