მძულს სიბნელე, შენთან ერთად დათრობა,
მერე კარგვა გრძნობსა თუ გონების,
გალეშილი მარტოობს მზადყოფნა,
დაშორება  ანთებული თვალების.

მძულს ოთახში მარტოობის გავლენა
დემონი რომ დემუნურად თამაშობს,
შენი ხმის და შენი თმების დათმობა
როცა მთვარე ასე ურცხვად გვღალატობს.

სიძულვილზე მე  რა გითხრა,-შენ რომ ქმნი,
შენ რომ აწრთობ ის სისხლია ძარღვებში,
MMმინდა გითხრა ბანალურად დარღვევით
რომ სხეულში მეყინები წამებში.

შენი სუნთქვა, შენი მხრები, შენი ხმა,
შენი კოცნით დასერილი თვალები,
შენი ვნება, მუდამდღე რომ თამაშობს,
როცა მე აქ შენს მეტს ვუკვე არ ველი.

ჩემი ლექსი მე რა გითხრა შენც ხედავ...
Mმხოლოდ “შენ” და “შენ” რომ ჩანხარ ფრაზებში
  Uუკვე ბოლო ამოსუნთქვას გაბარებს
საბოლოოდ რომ დახუჭოს თვალები.

Mმძულს სიბნელე, შენთან ერთად დათრობა
მძულს ყველა და Yყველაფერის ჩამდენი,
მაახლოვებს როცა სიმთან შენი ხმა,
ასე მშვიდად, ასე წყნარად ჩამესმის.

გული ისევ მარტოობით თამაშობს,
ჩემსკენ სავალ გზას შენ მაინც ასცდები
ისიც ვიცი რაც გაკავებს უმიზნოვ..
თორემ ჩემგან ამაზე მეტს რას ელი.

Mმოდი მალე დამათვრე და დამნებდი,
თორემ ღამემ სიბნელეში ჩამძირა,
და ყველაფერს Aამაოს და განდეგილს
მხოლოდ შენი რწმენა უდევს საფიცრად.

      Mმარიამა კიკნაველიძე 14 ივლისი 2010წ.