ბაღის ბნელ კუნჭულს მზე დაცხრილავს ოქროს სხივებით,
გაიღვიძებენ ძოწისფერი ნორჩი წნორები,
მზეწვია ჩიტი მოწინწკნულ ფრთებს ოცნებად გაშლის,
გაეჯიბრება ჩიტბატონა ხმების სწორებით.

მკლავზე მიწვება ღამისთევით დაღლილი მთვარე,
მიმოედება ჰორიზონტზე ქულად ღრუბელი...
პირქუში ღამე თითქოს ისევ შორსაა ახლა,
გულს მაინც წიწკნის კაეშანი გამოუთქმელი...

ცრემლივით წყდება ნამი მზისფერ იასამანებს,
სურო, ალერსით მოპარული, ეხვევა გულზე...
და სველ ბუდეში ჩარჩენილი ობოლი ღლაპი
ბაღის გადაღმა მხრებდაჩეხილ ალვის ხეს უმზერს...