როცა სულ აღარ მომიკითხე,
ვაშლის ყვავილისფერი იყო ცა.....
როცა მაჩუქე ერთი იმედი -
თვალხატულა,
გამახსენდა, რომ......

დადიოდა ნელინელ,
სიფრიფანებს იხდენდა,
ქარვისფერი საწვიმრით
წვიმებს გადაირბენდა....
ზღვა ღელავდა სახლის წინ,
ზღვა ქვის ფურცლებს ლოკავდა,
არას თმობდა,  ღამისთვის
ვერაფერს იმეტებდა....
ჰოდა მერე ...სულ გვიან,
როცა ფიქრი გათანგა,
როცა ყველა სიზმარი
უფერებოდ განქარდა...
მაშინ გაახსენდა რომ....

წერილების წერა ძალიან მიყვარდა
ადრე ...და ახლა?....
ახლა მხოლოდ დეპეშებს გწერ,
თუნდაც აი, ამგვარს:

როგორ ხარ... კითხვის ნიშანი...
მომენატრე... ძახილის ნიშანი...
მოგიკითხა  ბებომ და ყველამ....
წერტილი.

პასუხი არ ჩანს....
ნეტა, მანდამდე ვერ აღწევს თუ....
არა...უბრალოდ ძალიან დავაგვიანე,
რადგან დეპეშებისა და წერილების დრომ
კარგა ხანია, რაც  ჩაიარა.....
                                                        20 ივლისი. 2010 წელი.