ჰორიზონტზე ვარ მიკრული მზერით,
სამყარო დროის მუჭში ეტევა,
გარდუვალია, ქვევით ან ზევით,
გზა - ვერტიკალურ კილომეტრებად.

დგას სიცოცხლე და საკუთარ ნებით
მამხნევებს. მე კი გულის შეტევა
დამმართეს წლებმა მოლოდინებით,
იქნებ, როგორმე შევძლო შეღწევა

უღრუბლობაში. მერე ქარიან
ძახილს ვისმენ და სპიდომეტრიან
სისხლძარღვებს ვიხსნი. გარდუვალია
სვლა ვერტიკალურ კილომეტრებად.

გამექცა სისხლი,
ჩამომწვდი ხელით,
შენ თუღა მიხსნი.
სულს ვეღარ ვშველი...