საოცრებაა, როცა გრძნობ, რომ ვერაფერს ვერ გრძნობ...
გინდა რაღაცა (მაგრამ, რა?) და ფიქრს კვლავ განაგრძობ:

ვეღარც შენს თავს გრძნობ, ვეღარ ბედავ თუნდაც მეტის თქმას...
მიშველეთ ვინმემ, უპასუხეთ ამ ერთ შეკითხვას:

მინდა დავწერო ლექსი, პროზა, თუნდაც მითები.
ვრჩები წერას და... ტრაგედია: მტკივა თითები!.

ლექსის წერის დროს რად არ მტოვებს მწარე ფიქრები?
მიპასუხეთ და... გპირდებით, რომ გარდავიქმნები.




                        (დიდი მადლობა ქალბატონ თამარს დახმარებისათვის)