რა ლამაზი ხარ, რა საოცარი?!
ვით მეომარი, კვლავ ბობოქარი,
ქალაქის ცოდვა ფსკერზე ჩაკალი,
თბილისს დაჰყვები, ვით მძლავრი ქარი.

                                  თოლია დაჰფრენს შენს თავზე მხოლოდ,
                                  მეთევზე გესვრის, ანკესის ბოლოს,
                                  მეფე ვახტანგი აგიფრენს ხოხობს,
                                  ქართლის დედა კი, ჩვენს გმირებს გლოვობს.

შენით თბილისი დედაქალაქობს,
ქალაქს ევლები, როგორც მალამო,
მტკვარო, მდინარევ ზეცით ნაბანო,
არ გიფრთხილდებით, ღირს ვართ დაგვახრჩო.