გამოვედევნე სიზმარს-ნანატრ საკალმახეებს,
ვიფიქრე: " ჭია-სატყუარა რას გამახელებს".

დავხარბდი ფართე კალაპოტს და სივრცის სიახლეს,
ეს სიფართე კი, უფრო მეტ ნეხვს, ნაგავს მიათრევს.

გამოვექეცი ვიწროებს და წყალთა სიცივეს,
თუმც კი ვიცოდი ბარს იმღვრევა მთას რომ იწვიმებს.

და თუ ოდესმე, ვინმე ოდესმე ჩემს ამბავს დაწერს,
  მოყვება ალბათ, რომ ვერ ავცდი მღვრიეში ფაცერს.

ახლა ვაფასებ ჩემს ხევს და ჩქერებს თავქაფიანს,
როდესაც ირგვლივ ბაზარი-მყრალი ქალაქია.

ეპიგონისას დაემსგავსა აქ ყოფა ნახატს.
  ნაოცნებარი საკალმახე გადმექცა დახლად.

დახლზე ნათრევი, ნატანჯი და ტყავგახეხილი,
ჩარჩის ხელში ვარ მომწყვდეული, ღარიბ გლეხივით.

თავს მადგას, სქელი, უთუოდ კარგად, ნასვამ-ნაჭამი
და რა ფასადაც უნდა მყიდის ქლესა ვაჭარი.

იქნება ჯობდა ბარად სიზმრებს არ მოვყოლოდი,
დავრჩენილიყავ ჩქერში, მაგრამ მთაში ბოლომდე.