სევდის ნაფაზი ღრუბლად ასდის ცას,
და მისი წვიმა გისველებს შავ თმას,
კვლავაც წერს ლექსებს და თან ატანს წყალს,
სიკვდილის ფერფლი დღეს ეტრფის ცივ ქარს.

შენი სახება ითხოვა მთვარემ,
რომ გაუნათოს გულს არე-მარე,
ლოცულობს შენთვის მარად, მდუმარედ,
ყოველ საღამოს კვლავ ანთებს სანთელს.

დღეს ასე დინჯად სეირნობს ცაში,
ღრუბლებს დაუვლის ვარსკვლავი ლაღი,
მთელს გრძნობას აქსოვს ყოველ ნაფაზში,
გლოვობს და ტირის, კვლავ პალიაჩი...