გუსტავო ადოლფო ბეკერი
********
Volverán las oscuras golondrinas
en tu balcón sus nidos a colgar,
y otra vez con el ala a sus cristales
jugando llamarán.
Pero aquellas que el vuelo refrenaban
tu hermosura y mi dicha a contemplar,
aquellas que aprendieron nuestros nombres...
ésas... ¡no volverán!
Volverán las tupidas madreselvas
de tu jardín las tapias a escalar,
y otra vez a la tarde aún más hermosas
sus flores se abrirán.
Pero aquellas cuajadas de rocío
cuyas gotas mirábamos temblar
y caer como lágrimas del día...
ésas... ¡no volverán!
Volverán del amor en tus oídos
las palabras ardientes a sonar;
tu corazón de su profundo sueño
tal vez despertará.
Pero mudo y absorto y de rodillas,
como se adora a Dios ante su altar,
como yo te he querido..., desengáñate,
nadie así te amará.


          აქვე მომყავს MICKAEL SMITH-ის მიერ ნათარგმნი
მათთვის, ვინც ინგლისური უკეთ იცის, ვიდრე ესპანური.

THE DARK SWALLOWS AGAIN

The dark swallows again
on your balcony will hang their nests,
and playing knock once more
against your window glass.
But those that stayed their flight
to ponder your beauty and my joy,
those that have learnt our names,
those, they will not return.
The dense honeysuckle again
will climb your garden walls
and later again their flowers
will open lovelier still.
But those laden with dew
whose drops we watched tremble
and fall like tears of the day,
those, they will not return.
The burning words of love
will sound again in your ears;
perhaps your heart will awake
and stir from its deep sleep.
But mute, absorbed, kneeling,
as one adores God at his altar,
as I have given my love ...
believe me,
no one will love you so.

Translated by Michael Smith

******************************************************************************************************************
                                          ***
დაბრუნდებიან უსათუოდ შავი მერცხლები,
ბუდეებს ისევ დაჰკიდებენ  შენს აივანზე.
დაბრუნდებიან, ონავრები, რომ გიკაკუნონ
დილდილაობით შავი ფრთებით ფანჯრის მინაზე,
მაგრამ, რომლებიც ჩვენს სახელებს იზეპირებდნენ
და ფრენას წამით ანელებდნენ ჩვენი მზერისას
შენი მშვენებით, ჩემი იღბლით აღტაცებულნი,
სწორედ ისინი,-არასოდეს დაბრუნდებიან!
ისევ იხარებს ლონიცერა შენს ლამაზ ბაღში,
ამოცოცდება კედელზე და ყვავილს მოგართმევს,
საღამოობით, მიმწუხრისას, რიბირაბოში,
განსაცვიფრებელ სურნელებას კვლავ მიმოაფრქვევს,
თუმცაღა ნამი, რომლის კანკალს ერთად ვუმზერდით,
დღის, მოსაწყვეტად გამზადებულ, ცრემლს  რომ მოჰგავდა,
სწორედ ის ნამი, არასოდეს განმეორდება,
აღარასოდეს დაბრუნდება, მორჩა, გათავდა!
ვიცი ოდესმე, სატრფიალო, მწველი სიტყვები,
შენს ყურთასმენას უსათუოდ შეეხებიან
და  ღრმა ძილისგან შენი გულის გამოტაცებას,
ალბათ, შესძლებენ ვნებიანი, ცხელი თითებით,
მაგრამ მუნჯურად, დაჩოქილი, მთელი არსებით,
როგორც მაცხოვარს ადიდებენ საკურთხეველთან,
მე რომ შეგტრფოდი და  მიყვარდი  ვით უყვართ ღმერთი,
ამაოდ გჯერა, აღარავის შეუყვარდები!



მზისა იობიძე