მთელი კვირაა ავადა ვარ, სიცხისგან ვიწვი,
გროშიც არა მაქვს, მინის ქილებს ვცვლი ქარხნის პურზე,
მაგიურ "მაგი"-ს კუბიკებით გამაქვს ოჯახი,
ერთ თავ კომბოსტოს, ისე როგორც გადამრჩენს ვუმზერ.

ვეღარ გავიგე საით მივდგე, რა გავაკეთო,
შევყურებ ბავშვებს, მეუღლეს და ვიწვი უცეცხლოდ,
ამოსვლას მზისას, ტრფობის ნაცვლად გავყურებ შიშით,
ერთი ფიქრი მაქვს -
ნეტავ ოჯახს დღეს რით ვუშველო?

კრიტიკის თვალით ასეთ ნაჯღაბნს ერქმევა ალბათ -
სოციალური დისბალანსი ფართე მასებში
მატერიალურ სიდუხჭირის ტრაგიკულ ფონზე...

გული მერევა ამ თეატრში ჩემს ბინძურ როლზე,
აღარაფერი დამრჩენია აქ, ცრემლის გარდა...
მორჩა სპექტაკლი!
დაუშვით ფარდა!