ახლა ყველაფერს დაერქმევა თავის სახელი
ნალის ცვეთამდე სამსახურში მიდგას იორღა,
ვიხსენებ - წეკოს პაპიროსში როგორ ვახვევდით
ღრმა ნაფაზები სასულეში გადაგვდიოდა.

დამახრჩო ნერწყვმა, შენ სარკის წინ პოზებს იმყარებ
ამჟაღავნებს ფოტოს თვალის ჩაკვრა, ფირის ჩხაკუნი
მერე თეძოზე მიიტმასნი კუბურ სიგარებს
და მრავალსართულს ჩამოირბენ ქუსლის ბაკუნით

იტყვი: ო, არა! ორგანიზმი თავისას ითხოვს
ცისარტყელაში გაიარა დრამის ქალწულმა,
დაგეხვა თავბრუ, უჩვეულო იგრძენი სითბო
ფურის ცურივით ფანტაზიამ როცა დაგწურა.

ჭორის მორევში იძირები და ითხოვ შველას
ძირგამსკდარ ნავებს სარეცხივით წამოკრეფს ამწე,
წყვილი ნიჩაბი ერთი მოსმით შემოგეფშვნება
და ნაპირამდე ხავსშემხმარი სახით მოაღწევ.

ახლა ყველაფერს დაეთმობა თავის ადგილი
ერთი სანთელი მრუმე ღამეს მთლად გაანათებს,
ვიხსენებ თხილის ნარგავებს რომ ტკეჩებს ვათლიდით
და გასაყიდად ვამზადებდით დაწნულ კალათებს.
                                                                                          2010