ქარმა სისხლისფერი გამა აგავა
და გარიჟრაჟმა სძლია ლამპიონს.
სახარაკირე ვემსგავსები აკუტაგავას
მარტო მყოფი კი - ფრანსუა ვიიონს.
ვიცი ახლა მე ჩემს თავს არ ვგავარ,
არც საკუთარ თავს, არც - გალაკტიონს.

აწ წიწამურის მიწასავით იწვება წლები,
გაისისხლება თრიმლის ფოთოლი.
ღალატის სურნელს აფრქვევს ანწლები.
ვერაფერს ვუზამ ზვავებს, მოწოლილს,
და ანწლიანი წიწამურით დავიკაწრები,
ამტკივა სული თრთვილით მოთოვლილს:

წიწამურიდან არ გაიდება ხიდი ენგურზე,
არც შენი სუნთქვა მოიბამს ჩემსას.
მე შევუდგები გრძნობების კემსვას,
შემომაკმევენ ლოცვებს ტაძრები,
ამტკივა სული თრთვილით მოთოვლილს
და ანწლიანი წიწამურით დავიკაწრები.