ალბათ, ამ ზამთარს ბევრ ლექსებს დავწერ,
ბევრს აზრიანს და ბევრსაც, უაზროს,
თუკი შემხვდები ქუჩაში სადმე,
ალბათ, გონებაც მიიღებს საზრდოს.
მე ჩემს ლექსებში შენს სახეს ვხედავ,
მერე კი, ღვინოს დავეძალები,
ალბათ, ამ წუთსაც იმიტომ ვწერ, რომ
შეგეხო რიდით და მოკრძალებით.
ხშირად სტრიქონი სტრიქონებს მისდევს,
არც სახე გიჩანს და არც თვალები,
შენს თვისებებში კარგად გარკვეულს,
ვგრძნობ რომ ლექსებშიც კი მემალები.
თუმცა, ვიცი რომ დიდხანს არ წახვალ,
აქვე, ოცნების ღრუბლებში ფრინავ,
როგორც კი ქარი ამოქროლდება,
ისევ ჩემს გულში დაიდებ ბინას.
ნეტავ, როდემდე ვიქნებით ასე?
ფიქრიც არ მინდა, ამას ვერ ავღწერ,
თუ შემოდგომა მალე გაივლის,
ალბათ, ამ ზამთარს ბევრ ლექსებს დავწერ.