მინდოდა... მინდოდა მოსულიყავი... ჩვეული ნაბიჯით, ჩვეული ღიმილით... მოსულიყავი უბრალოდ , გაჩერებულიყავი ჩემ წინ... დიდხანს, ძალიან დიდხანს მოვფერებოდით ერთმანეთს თვალებით... მინდოდა შენს თვალენში ის დამენახა, რასაც მე უკვე დიდი ხანია ვგრძნობ... მე მინდოდა გყვარებოდი ისე როგორც აღარავინ მეყვარება... მინდოდა ცაში აგეტაცე, სიყვარულის ღმერთთან წაგეყვანე და ჩემთვის სიყვარული შემოგეფიცა... მინდოდა! მინდოდა ვყოფილიყავი ყველა ფერი, ყველაფერი! სულიერი თუ უსულო, მხოლოდ შენთვის... მინდოდა მხოლოდ შენ ერთს გესუნთქა ჩემი სურნელი, ატმისფერი დილის სურვილი მხოლოდ შენთვის გამენდო... მინდოდა ქუჩები, მინდოდა ბაღები, ძველებური სახლები... მინდოდა ჩემს მინდორში მენახე, როგორ მკრეფდი გახელებით, მკრეფდი უსასრულოდ... მინდოდი შენ! სურვილი სურვილად დარჩა... ალბათ ჩვენც იგივენი დავრჩით...
  მაგრამ მე ‘’ვიცი მოხვალ ყვავილებით ხელში და დაივიწყებ წაგებულ ომს!’’