ღამით ! ქუჩებში სავსე მთვარე იღვრება.
ფიქრები ჩემი,ბოძებივით გაქვავებულან თავში .
ყველაფერს სძინავს. ავტოსადგურები მარშუტებს აღარ ითვლიან .
ხმაურში გამეფებული ქაოსი  ირევა არსებულ ქარში !
ყოველი დღე,რომელსაც გავდივარ  და ისევ გავივლი,
ყოველი ზამთარი, რომელსაც ვტკეპნი,
მე მოვიგონე და თავდავე წავშლი .
მე  როცა მარტო ვარ !
შენამდე მომაქვს  წერილი, თითქმის ისეთივე
ფურცლით და განმარტებით,შარშან რომ გიანდერძე ...
მე  მოღალული,როგორც ეს ბავშვი,
დილიდან რომ გასულია და მშობელს დაეძებს .
ვერაფერს ვამჩნევ,ვერც მე მამჩნევენ
და  მელოდიას ვიერთებ თავში .
ძნელია იმის გაგება , როგორ გიმძაფრდება შიდა ხედვა
როცა დაძაბულობა სივრცის  ტოლია.
მაშინ სამყარო უფრო მუქი და ჩემიდან  შენამდე უფრო ნულია.
(მეც ადამიანივით ცხოველი ვარ  და გადამიმალეთ ყოველივე საუკეთესო)
როცა  უკენასკნელ წამებს დამითვლის  ჩემი ანტიკვარი საათი ,  პირადად შენ
და პრადად თქვენ გაგიმხელთ :  სამყაროს ტვინი ასე ჩაჟანგული,ბერდება ჩემში !

მე რომ შემოდგომა ვიყო აქ არ მოვიდოდი ...