ყურები დამიხშეს მოვდივარ სტროფებად,
სიცოცხლეს ბეჩავი ძაღლივით ვექცევი,
დამლახვრეს მხეცებმა და მიზანთროპებმა,
ეშმაკის საკმეველს უსიტყვოდ ვეწევი...

დამლიეს ვენიდან გამშრალი საუნჯე,
დემონებს სხეულის სიბილწით ვმკურნალობ,
კალამიც გამიხდა ტალახის საფუნჯე,
უკვდავი მოკვდავად ვიქეცი უბრალოდ...

ჰაერი ზღვასავით მჭირდება გალექსილს,
ჰაერი, რომლითაც შვილები ცოცხლობენ,
ენებს თუ გადავრჩი ხმალივით გალესილს
ხვალ დილით ვერაფერს, ვერაფერს მომთხოვენ...

ამ ღამით სიკვდილის ნოტაზე ვიძინებ,
ხვალინდელ სიცოცხლეს ამაყად დავხვდები,
ამ რეალობას კი იქამდე ვიგინებ
სანამდე ყველასთვის მკვდარი არ გავხდები...