მაშხლად ენთება შავ-ბნელ ეჭვს ნარი
და ეგებება წელს ახალს არე _
ლხინის დასასრულს უცდის ფიჭვნარი
ჩაიქორწილეს დარდმა და მთვარემ.

თვალმარგალიტებს მაბნევენ ურიცხვს _
გაუხარიათ ედემში მოგვებს,
ამდევნებია წარსული _ ურცხვი,
დედიშობილა ტანტალით მომდევს.


მთვარემ ვარსკვლავებს გადააბიჯა,
მთებს შეუცურდა ვით სატევარი,
შემომესია ჭაღარა ჭირად
და სევდა თმებში დასატევარი.

ვილტვი, ვაწყდები შეუღწევ წყვდიადს,
ციურ მნათობის ბასრი ისარი.
ბედნიერებას მიველტვი დიადს,
მივწვდები, მაგრამ, ვაჰ, თუ სხვის არის?!.
........................

ფიქრი, ზმანება ღვინოში ჩალბა...
ბედი მომძახის ავად, ტიალად:
"ამ წელიწადსაც დარჩები, ალბათ,
შენ ჩვეულებრივ ადამიანად!"