ჯოზეფინას შეყვარებული:

რა ამბებია, რა ხდება?
რას გამიჩაღეთ ქორწილი,
ეხლა სუყველა გამეცათ,
არა ვარ თქვენთვის მოცლილი.

კიკო:

ევგენ ეს კურკა ვინ არის?
გინდა ჩავრიო მამები,
ამისა ძვლების სახარშად,
გადმოვალაგო ჯამები?!
კიკო არ ვიყო თუ დღესვე,
არ დავუბინდო თვალები.

ჯოზეფინას შეყვარებული:

ჰე, ჰეი, კიკო თუ კუკუ ხარ,
რაღაც კარგად ვერ მაფასებ,
წადი მოუსვი აქედან,
თავზე დავაფსი მამაშენს,
ეხლა სხვა საქმე მწადია,
მერე კი გეტყვი დანარჩენს.

ევგენი:

მითხარ, ვინ ხარ და რა გინდა,
და აქ რიღასთვის გარჯილხარ?

ჯოზეფინას შეყვარებული:

მე ჯოზეფინას სატრფო ვარ,
დილა-საღამოს მარტო ვარ.

ევგენი:

მაშინ ევგენი ყოფილხარ,
გადმოგილოცავ სახელსა,
თუ კარგად არ მოიქცევი,
გვიან დაგიგებ მახესა,
მე ერთი ეს ვერ გავიგე,
რატომ არ იცვლი სახესა,
ჯოზეფინასთან ყოველდღე,
ჩემმა მდგუმერბმა გნახესა!

ბებო:

ნუ ჩხუბობთ შვილო ევგენი,
ერთ ქალს ვერ იყოფთ ვაჟკაცნი?
დღეს შენ იხმარე ხვალ იმან,
აღარ მოგივათ კამათნი.

ევგენი:

შენ ბებო ამ სიბერეში,
სულ აგერია ტვინია,
მე მასეთ რამეს არ დავთმობ,
რაც გინდა ის გიფიქრია,
შენ კი თუ ასე გიყვარდა,
რატომ არ ირთავ ცოლადა,
მოძღვარიც უკვე აქ არის,
მე კი ვიქნები მონადა.

ჯოზეფინას შეყვარებული:

ევგენ რას ამბობ ძმობილო,
მაგი რა ჩემი ბრალია,
ცოლად რაღაზე შევირთო,
ისედაც ჩემი ქალია.

ხალხი:

ევგენ იოლად ნუ დასთმობ,
ამდენი ხალხი მოვსულვართ,
მაგ კაცსაც ჯოზეფიანად,
აქვე დავტოვებთ ორსულად.

ბებოს და:

რა ხდება რა სპექტაკლებს დგამთ,
არ დაიღალეთ ლექსებით,
აქვე გავთელოთ ყოველი,
გადავუაროთ ფეხებით.

ჯოზეფინა:

გთხოვთ ყველას, მარტო დამტოვეთ,
ყველამ დამღალეთ ძალიან,
რა ვქნა, სახე სად დავმალო,
გთხოვთ ნუ მატარებთ ჩადრიანს,
ევგენ ვაჟკაცი კაცი ხარ,
მე კი სხვა მიყვარს ძალიან,
როცა სახლში არ იქნება,
მოდი და ჩემთან დარჩიან.

ჯოზეფინას შეყვარებული:

ეს შენა თქვი თუ წამოგქცდა,
რა მოისმინა ამ ყურმა,
ჩემი ევგენი უჩემოდ,
ჩემ სახლში იდგეს უკუღმა?

ჯოზეფინა:

რატო უკუღმა ...

ჯოზეფინას შეყვარებული:

ხმა, კრინტი, მართლა ბოზი ხარ,
მე კი მიყვარდი ძალიან,
დღეიდან შენთვის არასდროს,
უკვე აღარა მცალია,
მე შევცდი რომ არ ვიწამე,
ჩემი ავტორის ნაწერი,
გარკვევით გადამეკითხა,
თუ რასა წერდა აღმწერი.

ჯოზეფინა:

ვერ ვთქვი გარკვევით, შემინდე,
ვერ შევიკავე წადილი,
წამომცდა რაც გულს უნდოდა,
დამცხე თოფი და მახვილი,
მაპატიე და ამ საქმეს,
ხვალევე გამოვასწორებ,
ვინ მოვა შენ ვერ გაიგებ,
ლოგინსაც მე გავასწორებ.


_________________________________
გაგრძელება იქნება...