:)

უცნობი სახე და ნაცნობი ტემბრი

:)

მშვენიერი იდეა შემოგთავაზეს მაკინე-ვენერაჩკა :):)

არ მიფიქრია ამაზე ნამდვილად თამარ.. კარგი ვარიანტია , მადლობა :*

:))

:))

ფოთლების შრიალმა გამაღვიძა,
მზე უკვე ამოსული იყო. გათენდა.
ყავა დავისხი, აივანზე ჩავჯექი და
სიგარეტის კვამლი ათამაშდა.
უჩუმრად ნაცნობ ბილიკს გავყევი,
თუმცა საით არ ვიცოდი.
წავედი.
ფოთლების შრიალმა გამაცილა.
ნანახმა გამაცინა.
ბავშვობის ეზო, სადაც ვთამაშობდი,
სადაც გაირბინეს ბავშვობის წლებმა.
სადაც მიხაროდა,
თავი გამახსენა ბუხარში მოგიზგიზე ცეცხლმა.
ნაცნობი სურნელი, ნაცნობი ხმები,
დაღვრილი ცრემლი და განვლილი წლები.
ყველა გამახსენდა,
ძალიან გამახარა.
უცნობი სახე და ნაცნობი ტემბრი -
‘’გამარჯობა’’ - როგორ შეცვლილა,
ბავშვობის სიყვარული, როგორ დაკაცდა.
ფოთლების შრიალი აქ არ ისმოდა, გაქრა სადღაცა...
ორნი მხარდამხარ გზას მივყვებოდით
მაღლა და მაღლა. –
‘’ოჰ, რა ხედია?!’’ –
‘’სწორედ ისეთი, როგორც ადრე,
ჩვენს ბავშვობაში’’ -
ვთქვით სინანულით - ‘
’დაგვაგვიანდა!’’.
მთვარემ ამოჰყო თავი ღრუბლიდან.
შუქი ჩავაქვრე, თვალი დავხუჭე,
ქარი ზუზუნებს, ფარდა ფრიალებს,
დედამიწა კი ისევ ტრიალებს...


აჰა, და თანამედროვე ლექსია!
:))))