მახსოვს შენს ხმაში სუსტი მინორი,
რომ გაერია ხმამაღალ ფიქრებს.
ოღონდ არ მახსოვს სად მივდიოდით,
რა დრო იყო, ან რას ვგრძნობდით იმ დღეს.
მერე შენ მხარზე თავი დამადე
და უხერხულად სთხოვე ტაქსის მძღოლს:
-“ნელა იარეთ”
ჩვენ ეს მანძილი გვეყო სახლამდე,
თითქოს ის წუთი გზამაც დაინდო.
ახლაც ვერ ვხვდები რატომ უთხარი,
მეგობარია ჩემიო იმ კაცსს,
არ მამძიმებდა სულაც ის მხარი
თავს იმართლებდი შენ ისევ იქაც...
სველი ბეღურა მხარზე რომ მეჯდა,
იქნებ ვინმესი რამე მართებდა?
სხვა შეაწუხოს სინდისის ქეჯნამ,
ჩვენ არ გვჭირდება თავის მართლება.