ალაზნის ველზე ყურძნის გრძელ ზვრებზე,
ჩასძინებია ნისლს, რთველს სდარაჯობს,
ღვინის და ხილის რჩეული მიწა,
უხვი მოსავლით წელსაც ამაყობს.

ლოყაბრაწულა ტურფა მტევანი,
ვაზის ღეროზე ნაზად კეკლუცობს,
შეწითლებული ყურძნის მარცვალი,
ფერუმარილს ხომ მზისგან სესხულობს.

მარნებში, ქვევრი კვლავაც ივსება,
ალაზნის მკერდზე და გინდ ბოდბეში,
კახელი კაცის ოფლ-ნაჯაფევი,
მადლით თავს იყრის დაწნულ გოდრებში.

ვაზის ნაჟური, ტკბილი ნექტარი,
საწნახელიდან ქვევრებს იღვრება,
მწვადის სურნელი და დალოცვილი,
მრავალმჟამიერ დნება - ღვივდება.

დაბინავდება ეს ჭირნახულიც
დალოცავს გლეხი შრომის მონაგარს,
და დასტრიალებს დიდი-პატარა,
მიწის ნაბოძებ, ღვთიურ მოსავალს.

მეც მოვისტუმრებ ზვრებში სიარულს,
მელოდებიან თბილისს ჭადრები,
სულს ისე სთბილა და უხარია,
როცა ქიზიყში ისევ ვბალღდები.

შემოდგომიდან ზამთარს ვეწვევი,
მოსავალს ღვინოდ დავაჭაშნიკებ,
კურთხეულ მიწის, ნაღებ - ბარაქას,
მე ცხოვრებაში რა დამავიწყებს!