რა ჩემი ბრალია,აწყვეტილ საათს თუ წიკწიკით ვერ ვღლი,
ვერც დავღლი ვერასდროს,ახლაღა შევატყვე,არ უნდა დავა,
გულმშვიდად გავყურებ მომავალს და როგორც ბრინჯაოს ძეგლი,
ქუსლებში დალექილ წარსულის კვარცხლბეკზე ამაყად ვდგავარ.

ხშირად კი დაღლილი,ასევე ამაყად,დივანზე ვწვები,
ბროშურას ამშვენებს ნილოსის ნაპირზე გაშლილი ტიმა,
ფანჯრიდან დავლანდე ახალი მეზობლის მოდური კეპი,
მსმენია,ეგ ბიჭი საკუთარ სიდედრს თუ ცოლისდას ჟიმავს.

დამჩემდა ბოლო დროს რატომღაც ბრაზისგან ბოთლების მტვრევა,
თვალნათლივ ატყვია იარა მაგიდის მარცხენა კიდეს,
გიკოცნი ხანდახან საფეთქელს,მერე კი ორივე მტევანს
(მუდმივად დამშეულ და) სისხლის მსმელებად მისეულ თითებს.

ზაფხულის საღამო მშვიდია ნაკლებად და წვდება ცამდე,
მეასედ დაკბინა დილიდან სიჩუმე ხმაურის ხვლიკმა,
შენ რადგან არ იცი სიკეთის,ღიმილის,ამბორის ყადრი,
ეშმაკის ნიღაბსაც,ნება რომ მოგეცეს ადვილად იხმარ.

P.S.

სიმართლეს ჩავხედოთ თვალებში ძვირფასო,მე რომ არ გყავდე,
შენ არ ხარ არავინ,სრულიად არავინ,მაგ ფასადს მიღმა!