- გამარჯობა პოეტო!
- გაგიმარჯოს!
- საუკუნეა არ მინახიხარ, უფრო სწორად ჩემს ცხოვრებაში არასოდეს მინახიხარ, მხოლოდ ადრე წამიკითხავს თქვენზე.
- რატომ? მე დღესაც ვვარსებობ და ვწერ.
- დიახ! არსებობთ და წერთ...
- ქოხსალამურა ნაწყენი ხარ?
- კი
- რატომ?
- თქვენი შედევრებით განებივრებული დღეს თქვენს "არსებობა-წერას" ვუყურებ ვუყურებ...
- მე დროს მივდევ.
- სწორედ ეგ არის ცუდი... მაღალფარდოვანი სიტყვების კლდე, არეული აზრები, დაკარგული რითმები, უაზრო განდიდება, სხვისი კრიტიკა, ხშირად არასაფუძვლიანი.
- ოჰო! საქმე სერიოზულად ყოფილა ქოხსალამურა. მე კი გეტყვი, რომ შენი მხილებები ალბათ პოეტების ნაწილია.
- გენიოსები აღარ იბადებიან, უფრო სწორად ვეღარ ვითარდებიან.
- ეგ სიცრუეა. კარგი, რა არ მოგწონს ჩვენში?
- აი თუნდაც მეტად პრიმიტიული შინაარსი, ეგოიზმი, იმდენად მოზღვავებული ენერგია, რომ წერისას რითმებისთვისაც კი აღარ რჩება ადგილი. თქვენი აზრით რა არის ლექსი?
- ლექსი?
- დიახ ლექსი! ჩვენი, უბრალო ხალხის გაგებით იგი უნდა იყოს ლამაზად წასაკითხი და მასში უნდა ჩანდეს პოეტის მრავალმხრივი ოსტატობა, მხოლოდ სტროფებად გამოყოფა და "გიჟური" შემოტევა არ კმარა.
- სამწუხაროდ ამ ბოლო დროს დამჩემდა "გიჟური" შემოტევების სტროფებად გამოყოფა, რითმების ჩაქარგვისთვის კი არც ძალა და არც დრო აღარ მყოფნის. ვეღარ ვფიქრობ ფართო მასებზე.
- ანუ ის აღარ ხართ რაც იყავთ?
- დიახ.
- ბოდიში.