************

მე ტერენტივით ცოცხალი გლოვა,
საკუთარ გულის გავხდები ქურდი,
ჩემი სამყაროს დავხატავ ოვალს,
სუსტი ლექსების უძლეველ ურდოს.

ისევ საოცრად ვწუხვარ და ღამე
დაგეშილ ღრუბლებს უშვებს საწვიმრად,
თითზე უთქმელად დავითვლი წამებს,
წამებს და მერე ვიტყვი მარტივად,

რომ ველოდები ზაფხულის თოვას,
და ალბათ უფრო სიცივის გამო,
დაგამიყოლებს უაზრო ბრძოლა,
უფრო დამიხევს დაფლეთილ სამოსს.

უფრო მგონია ვარ სიგარეტი,
ტუჩები კიდევ ბედის ბორბალი,
რომ შევიმოკლე გრძედი, განედი,
მიზიდულობაც ჩემში მოვკალი.......