ოთახი იყო_მიტოვებული კაცთაგან _შიშველი კედლებით და აყრილი იატაკით. სანამ სიცივე დაისადგურებდა , სინათლე ენთო .
ვენებგადაჭრილ, უსიცოცხლო ადამიანს რომ იპოვიან საკუთარ ოთახში..მისი შეუდედებელი სისხლის გუბესავით იდგა ჩამონგრეული ჭერის სიცარიელიდან ჩამოღვენთილი ცის წვეთები, ერთადერთ ნათელ ადგილად ქცეული ჩაბნელებულ კედლებს შორის..
-სანამ გავუსწრებ უნდა წავიდე , რომ სიცივემ არ შემაწუხოს და დღეს ლოცვაც არ მშველის ისე შევსცოდე(ან შესცოდეს) რომ დავიბადე…..
-ყველაფერი თავიდანვე უნდა გეფიქრა ! თავიდან უნდა დაგეწყო , ეძებდი მუწვდომელ გზებს , ეძებდი განათებულ ოთახებს და მასში ხედავდი შენი ოცნებების ასრულებას , შენი ტკივილებისგან განკურნებას და ახლა იმედი გეწურება,ყველაფრისგან შორს გინდა ! არაფერი დატოვო საკუთარი აქ,ის, რაც შენ თავს გაახსენებს ვინმეს; როცა წვები და იკრუნჩხები ტკივილისაგან , სადღაც გულში, სადღაც კუნთებში თუ ვინ იცის ...
როგორ მიგასწავლო, თუ რა გტკივა?!გახსოვს , ბალიშის ქვეშიდან რომ ამოაძვრინე ბავშვობის ფოტო , მომღიმარი იყავი და არაფერი გადარდება . ნეტა გცოდნოდა ასე რომ გაგაფუჭებდა წლები , გაგძარცვავდა და ტუჩის კუთხეში მხოლოდ პატარა ღიმილს შეგარჩენდა, მოპარულს ბავშვობიდან ...გცოდნოდა..მაშინ სხვაგვარად იქნებოდა საქმე , იქნებ გაზრდა სულაც არ გეცადა და არც იმ მოპოვებული ტკივილებით იცხოვრებდი, წლებმა რომ მოგიტანა ...
დღეს ხელები არ გაქვს, არც ფეხები – რომ იმოძრაო ; მხოლოდ გრძნობის ორგანოები შეგრჩა,რომლითაც დამახინჯებულ , არაპროპორციულ სამყაროს ხედავ...
ან რატომ გგონია თვითონ თავი მართალი; რატომ გგონია, რომ ვერ ესადაგები სამყაროს?!
მოდი თავიდან დავიწყოთ იმ ოცნებებით ,იმ გზებით და ასე განაგრძე მთელი ძალ–ღონით,სანამ  საკუთარ მზეს მიაღწევდე ..
თავიდან : ოთახი იყო – მოხატული კედლებით , იქვე ბუხარი და ორი ნათელი ფანჯარა , დაორთქლილ მინაზე მზე წვიმის ორ წვეთს სხივით ათბობდა...