ბავშვობის ალბომს შერჩენია შენი სახება
                                        შავ-თეთრ ფიქრებად.
და სიზმრებში თუ სიზმრებს იქით მუდამ მდუმარი,
                                        ლეგა ნისლებად
დგას სიყმაწვილე ონავრობაგამქრალ თვალებით
                                        და იცრემლება.

მოგონებების გაუხედნავ უბელო კვიცით
გადაიქროლებს გახსენება მარტის იდების,
მრუმე ღრუბელთან ნაზი მთვარის ნელი ამბორის,
წრფელი ბავშვური სიყვარულის და იმედების...

დაუბრუნებლად გარდასული ანცი დღეები
                                        ისე შორია, ისე შორი,
ეჭვიც კი მიპყრობს _ნუთუ ეს მე გადამხდენია?..
მაგრამ ბავშვობის ალბომიდან თვალები შენი
ისევ ჯიუტად, დაჟინებით შემომცქერიან...