კაცის ბედია სიკვდილი,
კარგ იყოს თუნდა გონჯაი,
ვერა იქმ სხვა-რას წადილით,
ღმერთისგანა გაქვს მოსჯაი.

კაცივით, კვდომით მთავრდება
ბუნების სიცოცხლეიცა,
ხე - მიწად, ქვა - ხევ ვარდება,
განქრება ღამეც, დღეიცა.

შობიდან სიკვდილ-წასვლამდე,
მზად-ყოფას გაჩვევს სოფელი,
სიკვდილ-წილ-ნაყარ რო შახვდე
სულსხეულგაუყოფელი.