ჩემი შვილია საქართველო... ჩემი! - იკივლა იმედშემოძარცვულმა ზეცამ. ერეკლე მეფის სული ათრთოლდა, ათრთოლდა საქართველოს სულიც. იმპერატორის ცინიკანარევი მფარველობა აძრწუნებდა ქვეყანას...
  იმ დღიდან, ღვთისმშობლის კალთას საქართველო სტკივა...
საუკუნეების წინ გამოტანილი განაჩენი წყლულებად დასჩნევია ბრძოლისგან ძალაგამოცლილ ქვეყანას... კვნესის ტანჯული, დანაწევრებული მიწა, სატკივარს ეძებს, ეძებს დაკარგულს შვილებს და არ იცის, რომ შეურყვნიათ გმირთა სავანე - სამშობლოს საფიცარი...
  ერთადერთ იმედად, უფლის რწმენა და სიყვარული დარჩენილა, რომელიც ქართველებს ასულდგმულებდათ ოდითგანვე.
  აფხაზეთო, ჩემო "მკერდმოჭრილო ამორძალო", უკიდეგანოდ სურხარ საქართველოს. ოცნებასავით შემორჩი დედასამშოლოს, მოწყვეტილო შვილო...
"ერთი მამალი აღვიძებდა ოდიშ-აფხაზეთს"... ახლა კი შემონატრებაღა შემოგვრჩა შენი...
  ახლოს რომ იყოთ, სისხლს მოგბანდათ საქართველო შენ და შენი ბედის ზიარ მხარეებს...
  სხეულს სულშენასკდომი ტკივილით გეძებთ... და გვჯერა დავიბრუნებთ სახატე მხარეებს!..
 
                                ღვთისმშობლის კალთას დღესაც საქართველო სტკივა...