როდესაც ფარდამ დაამთქნარა და ხორხიდან
მზის სინათლე ამოახველა, შენ გაიღვიძე,
ისევ შენთვის, ისევ მარტივად.
გეწყინა ფანჯრიდან დანახული ქალაქი
და მინაზე თითით დაწერე რაღაც,
ისევ შენთვის ისევ მარტივად.
ეს იმ წელს შიგნით რაც მოხდა ჩემო.

როდესაც ხეზე ბეღურები დამწიფდნენ
და ციცინათელები ჩაქრნენ, გათენდა,
თებერვლის ალიონმა ზამთარი გაწაფა
საბოლოოდ და თოვლის რაშებმა ჩაირბინეს,
ქარის სახედრები უფრო სწრაფები აღმოჩნდნენ,
ანუ მიწამ არაფერი მოიტოვა ხვალის საკვებად
და დარჩა მიწადვე.
ეს იმ წელს გარეთ რაც მოხდა ჩემო.

როდესაც ჩვენ ერთი ჩვენი სახლი გავყიდეთ და
ვიყიდეთ ორი ჩვენი სახლი, ზაფხული იყო,
სამნი იყვნენ ისინი, მამა დედა და შვილი,
ჩვენც გვიოცნებია სამობაზე, მაგრამ ამაოდ,
და უფრო მეტიც, ჩვენ ორნიც კი არასოდეს გვრქმევია,
მე კი როგორ მინდოდა, როგორ მინდოდა ღმერთო
ვერ წარმოიდგენ, და შენ პირიქით, შენ პირიქით...
არ ვიცი რატომ, არ ვიცი...
მერე დამთავრდა, ერთხელ და საბოლოოდ,
დავმთავრდით ჩვენც...

..................................................................

ხოლო იმ წლის
იმ ზამთარს,
ჩვენ როცა
სახლი გავყიდეთ,
იმ სახლში,
ბავშვი ამინდზე ადრე იღვიძებდა და ფანჯარასთან
მივარდებოდა ხოლმე დილ-დილაობით,
მაგრამ ამაოდ, მიდიოდა თებერვალი,
მოკვდა მარტიც და აპრილის პირველ დღეს,
როცა პატარამ დაორთქლა მინა და ხელის
გადასმა დააპირა, გამოჩნდა სამი სიტყვა
"მე ორსულად ვარ"